Soru arşivi yükleniyor…
Sorular yükleniyor…
Sınav ve konu sorularıyla çalış. Cevabını kontrol et, zorlandığın soruları kaydet ve yeniden çöz.
171 sorunun metninde arama yapabilirsin.
Diğer 3 görselli soruları kendi sayfalarında çözebilirsin.
Kendi cevabını düşün, sonra yayımlanmış cevapla karşılaştır. Değerlendirmeyi sen yaparsın.
İlerleme yükleniyor…
Kişi başına ödeme yöntemi, hastaları ile sürekli iletişime sahip olan hizmet sunucuları için daha uygun bir yöntemdir. Bu nedenle, özellikle birinci basamak sağlık hizmeti sunumunda tercih edilmektedir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Bu yaklaşımda, hastanın çeşitli özellikleri (yaş, cinsiyet vs.), teşhisi, komplikasyonu ve tıbbi işlemleri dikkate alınarak sınıflandırma yapılmaktadır. Sınıflandırma yapıldıktan sonra, her bir kategorinin maliyetleri hesaplanmaktadır. Bu durumda, ödeme kurumu, hekime ödeme yapacağı zaman ilgili hastanın ait olduğu TİG için hesaplanan maliyete göre ödeme yapmaktadır. TİG’lerin oluşturulmasındaki temel amaç, benzer çıktıları olan veya benzer hizmetleri alması beklenen vaka tiplerinin bir tanımının yapılması ve böylece kıyaslanabilir bilgi üretilmesidir. Bir yatan hasta sınıflandırma yöntemi olarak TİG; ortaya çıkan maliyetler ile hasta türlerini tanılarına ve işlemlerine göre sınıflandırarak türdeş vakalarla harcanan tedavi kaynaklarını ilişkilendirmeyi sağlamaktadır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Sağlık hizmeti sunucularının kar sağlamak ya da sosyal sorumluluklarını yerine getirmek gibi para ile ölçülemeyen hedefleri bulunabilir. Bu hedeflere ulaşabilme potansiyeli sunucuların davranışlarını önemli bir ölçüde etkilemektedir. Bu açıdan, sağlık kurumlarına yapılacak ödeme yöntemi ya da yöntemlerinin; 1) hizmet sunucularının kalite ve kantite olarak yeterli hizmet sağlayabilmesine olanak verecek güdüleyici özelliklere sahip olması ve 2) aşırı, gereksiz hizmet sunumu ve israfı önleyecek nitelikleri taşıması beklenmektedir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Genel olarak, sağlık kurumlarına ödemede kullanılan yöntemler altı başlık altında toplanmaktadır. Bunlar; bütçe ödemesi yöntemi, hizmet başına ödeme yöntemi, günlük ödemeler yöntemi, kişi başına ödeme yöntemi, vaka başına ödeme yöntemi ve düz oranlı ödemedir. Aşağıda bu yönteemler ele alınmaktadır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Bütçe ödemesi, sağlık kurumlarına harcama kalemlerine göre (line item) ya da global (global) olarak tahsis edilebilmektedir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Hizmet başına ödeme yöntemi, sağlık kurumlarına vermiş olduğu hizmet veya sunduğu ürün başına ödeme yapılması yöntemidir. Spesifik hizmetler, ilaçlar ve tıbbi sarf malzemelerinin bedellerinin ödenmesinde sıklıkla kullanılmaktadır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Kişi başına ödeme yöntemi; ödemeyi yapan tarafla hastane arasında yapılan anlaşmaya bağlı olarak, sigortalı her birey için, hastanedeki hizmetleri kullansın ya da kullanmasın, belirli dönemi kapsayan hastaların tüm tedavi giderlerini karşılamak üzere sabit bir miktarın hastaneye ödenmesini kapsar. Örneğin, Tayland’daki sosyal sigorta planları, tüm temel sağlık, uzmanlık ve yatan hasta hizmetleri için hastanelerle sözleşme yapmakta ve onlara kişi başı oran ödemektedir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Bu sistemi, hizmet başına ödeme sisteminden ayıran en önemli özellik ise her vakanın standart tedavi protokollerine göre tedavi edilmesi zorunluluğudur.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Sağlık sigortası açısından en sakıncalı yöntemin hizmet başına ödeme yöntemi olduğu söylenebilir. Hizmet başına ödeme yöntemi, sağlık hizmetlerinde arzın talep yaratabilmesi özelliği nedeni ile gereksiz ve maliyeti yüksek teşhis ve tedavi yöntemlerin kullanımını teşvik etmektedir. Hastanın ihtiyacı olan mal ve hizmet konusunda yeterli bilgiye sahip olmaması ve çoğu zaman verilen hizmetin kalitesini ve gerekliliğini değerlendirememesi, doktorun kendisi yerine karar vermesi ve talepte bulunması ile sonuçlanmaktadır. Bu yöntem, sigorta açısından maliyetlerin yükselmesi, hasta açısından gereksiz teşhis ve tedavi süreçlerine dâhil olma anlamına gelmektedir. Bu sebeple sigorta kurumu, hastanın hizmet alım süreci bittikten sonra verilen hizmetin gerekliliğini kontrol etmede zayıf bir pozisyondadır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Farklı ülke örnekleri incelendiğinde ülkelerin, aile hekimi gibi bireysel hizmet sunanlar için, kişi başına ödeme yöntemini tercih ettikleri görülmektedir
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Ödeme yöntemleri seçilirken, yönetsel maliyeti düşük olan, hizmetin kalitesinin artmasını teşvik eden, kötüye kullanımı önleyen, etkililiği ve verimliliği artıran, hastaların ve sağlık sunucularının tatminini göz önünde tutan bir yapıda olmasına özen gösterilmelidir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Türkiye’de SDP’nin uygulanmaya başlaması ile toplumun sağlık hizmetlerine erişilebilirliği artmış, kamu sağlık harcamalarının miktarı da hızla artmıştır. 2001 yılında toplam sağlık harcaması 4.576 Milyon iken, bu rakam 2007 yılında 20 Milyar’ye yaklaşmıştır. Yaşanılan ekonomik krizin etkilerine rağmen sağlık harcamalarındaki artış devam etmiş, 2008 yılında 25.346 Milyon, 2009 yılında 28.811 Milyon, 2010 yılı Kasım ayına kadar olan dönemde ise 29.467 olarak gerçekleşmiştir. Bu durum, Türkiye’de ödeme yöntemlerinin değişmesine ve yeni yöntemlerin uygulamaya konulmasına neden olmuştur.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Türkiye’de SGK tarafından kamu hastanelerine ödeme yöntemi olarak mevcut durumda global bütçeleme (götürü bedel üzerinden ödeme) yöntemi kullanılmaktadır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
SGK ile anlaşma imzalayan özel hastaneler için hizmet başına ödeme yöntemi kullanılmaktadır ancak fiyatlar kamu hastaneleri için geçerli tarifeden hesaplanmaktadır. Ayrıca bazı hastalıklar için paket fiyat anlaşmaları da yapılmaktadır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Bazı yasa ve uygulamalarla, devletin genel bütçesinden, bazı çalışan ve nüfus gruplarının sağlık giderleri karşlınması hizmetine primsiz sistem denir. Örnek olarak ödeme gücü olmayan vatandaşların sağlık giderlerinin karşılanması için kabul edilen yeşil kart uygulaması verilebilir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Osmanlı İmparatorluğu’ndaki sosyal güvenlik uygulamaları; 1) aile içi yardımlar, 2) din kurallarına göre yapılan yardımlar, 3) meslek kuruluşları içerisindeki yardımlar ve 4) vakıflarca yapılan yardımlar olarak gerçekleşmiştir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Vakıflar, Osmanlı toplumunda sosyal ve ekonomik hayat üzerinde derin etkileri olan, dini, hukuki ve sosyal kurumlar olarak faaliyet göstermişlerdir. Çok çeşitli amaçlara yönelik olan vakıflar sağlık hizmetleri alanında, hastane açılması ve işletilmesi, ayakta tedavi, cüzamlılara, körlere, dilsizlere yardım gibi faaliyetler yürütmüşlerdir. İmparatorluğun son dönemlerinde Darülaceze, Darüleytam, Darüşşifa ve Osmanlı Hilal-i Ahmer Cemiyeti (Kızılay) gibi kurumlar sosyal yardım açısından önem kazanmışlardır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Osmanlı İmparatorluğu’nda tarım dışı alanlarda çalışan, esnaf ve sanatkârların hastalık, kaza ve ölüm gibi risklere karşı güvence, esnaf birlikleri (loncalar, ahilik) içerisinde oluşturulan ve “orta sandığı” ya da “teavün sandığı” denilen dayanışma sandıkları tarafından sağlanmaya çalışılmıştır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Osmanlı döneminde sosyal güvenlikle ilgili hazırlanan ilk çalışma; ‘Dilaver Paşa Nizamnamesi’dir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Osmanlı döneminde ilk resmi sosyal güvenlik kurumu 1886 yılında askerler için kurulan “Askeri Tekaüt Sandığı”dır.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
1800’lü yıllarda Beyoğlu ve Kumkapı’da çıkan iki büyük yangında verilen kayıplar nedeni ile yabancı sigorta şirketlerinin yasal olarak acentelik açmalarına izin verilmiştir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Cumhuriyet ilan edilmeden önce, sosyal sigortaların ilk uygulama örneği madencilik sektörü ile ilgili olan, 1921 tarihli Ereğli Havza-i Fahmiyesi Maden Amelesinin Hukukuna Müteallik Kanun’dur. Kanun, işçi ve işverenlerin zorunlu katkılarına dayanan yardımlaşma sandıklarının kurulmasını ve bu yardımlaşma sandıklarının Amele Birliği adı altında örgütlenmesini öngörmektedir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
1926 yılında kurulan İmalatı Harbiye Teavün ve Sigorta Sandığı, 1933 yılında Vilayet Hususi İdareleri Tekaüt Sandığı ve İstanbul Mahalli İdaresiyle, Ankara Belediyesi Memurları Tekaüt Sandığı, 1934 yılında Devlet Demir Yolları ve Limanlar İdaresinin Memur ve Müstahdemleri Tekaüt Sandığı, 1935’de kurulan Telgraf ve Telefon İdaresi Biriktirme ve Yardım Sandığı, 1935'de kurulan PTT Telgraf ve Telefon İdaresi Biriktirme ve Yardım Sandığı, 1937 yılında kurulan Deniz Yolları ve Akay İşletmeleriyle Fabrika ve Havuzlar İdareleri Memur ve Müstahdemleri Tekaüt Sandığı, 1937 yılında kurulan T.C. Ziraat Bankası Memurları Tekaüt Sandığı, 1938 yılında kurulan, T.C. Merkez Bankası Memurları Tekaüt Sandığı gibi kurulan çok sayıda emeklilik ve yardımlaşma sandığı örnek olarak verilebilir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
Türkiye’de ilk kez sosyal sigortaların kurulması 1936 tarihli ve 3008 sayılı İş Kanunu ile gerçekleşmiş ve sosyal güvenliğin bugün de geçerli olan bazı temel ilkeleri belirlenmiştir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?
1982 Anayasasının 60. maddesinde yer alan “Herkes sosyal güvenlik hakkına sahiptir. Devlet, bu güvenliği sağlayacak gerekli tedbirleri alır ve teşkilatı kurar” hükmü ile bu nitelik devam ettirilmiştir.
Cevabın yayımlanmış cevapla uyuştu mu?